دهنتو ببند!

اولين چيزی که تو زندگيت ياد می‌گيری اينه که دهنتو ببندی! اول به زور: به اين نگو من پشت سرش حرف زدم. به اون نگو مامان يا بابا خونه‌ن! به مدرسه نگو ديشب مهمونی بودی. به همکلاسيت نگو سوالای امتحان چی بود.
اولاش سخته برات مفهوم نيست که چرا نبايد گفت. ولی بعدش يواش يواش خودتم ياد می‌گيری که بهتره دهنتو ببندی. هر از چند گاهی بايد يه تو دهنی به خودت بزنی که چرا جلوی فلان کسک که تا حالا اند رفاقت بود اين حرفو زدی. دو روز ديگه چنان برات دولا پهناش می کنه تحويل خودت ميده که بيا و ببين.
کم کم می فهمی اگه از دوستات با خانواده درد دل کنی تا آخر عمر بهت ميگن همون دوستت که فلان جور بود؟ اگه يه کلمه حرف که يه ذره از سر دلت پايين تر ميره بزنی تا سالها بايد جوابشو پس بدی!
نه جانم يه خطکش بردار يه خط کلفت بکش. از اون خط به پايين ممنوع. دهنتو ببند. چيزايی که بايد براشون يه ذره بيشتر تو خودت دقيق شی رو نگو. می دونم از کشفشون هيجان زده‌ای ولی جزء منطقه ممنوعه‌ن، دهنتو ببند. اين جوری همه‌مون راحتتريم.

نتيجه‌گيری: کی ميگه آموزشهای کودکی بدن؟ بايد همه چيز رو تجربه کرد؟ پدر و مادرا ديگه ايده‌هاشون قديمی شده؟ نه جانم! وقتی بهت ميگن حرف نزن می دونن چه خبره! پس دهنتو ببند.

وروجک