فریاد می زنم تا غرور شکسته ام را در پس انبوه صدا پنهان سازم.

فریاد می زنم تا اوج رؤیاهایم را با ستاره شب پیوند بزنم.

فریاد می زنم تو را تا باور سپیده عشق را در ذهن خسته و کبود نیلوفران بیدار سازی.

فریاد می زنم تو را تا دیباچه محبت را در کتاب شادی ها حک کنی.

فریاد می زنم تو را تا روح دردمند یاس را با آوای دل نواز بهار آرامش بخشی.

ای ستاره زیبایی ها!

فریاد می زنم تو را تا یاورم باشی در خیابان های پر از خستگی.

فریاد می زنم در سکوتی پر ازدحام تا بشنوی صدایم را از پی پرده های تاریکی

ای سپیده روشنایی ها!

بی قرار تواَم؛

غروب بی کسی هایم را دریاب.

من خسته ام؛ فریادم را بشنو و باور کن دلتنگی هایم را.

و باور کن صدای قلبم را که فقط برای تو می تپد.

و باور کن دستان بی رمقم را که دیگر توانی برای نوشتن ندارند.

ای ساده ترین معنای ظهور!

فریاد می زنم و تو را می خواهم...

هانیه ذوالفقار                               منبع: ساعت صفر 

نوشته شده توسط پرستو در 16:4 |  لینک ثابت   •