اول - تا به حال به نفس نوشتن کامنت دقت کرده‌اید؟ چه کسانی کامنت می‌نویسند؟ چرا می‌نویسند؟ و چه می‌نویسند؟
عمر کامنت‌نویسی در ایران از عمر وبلاگ‌نویسی و عمر وبلاگ‌نویسی از عمر ورود اینترنت به خانه‌ها کمتر است اما در حال حاضر، مهمترین دغدغه‌ی هر فرد آن‌لاینی یا خواندن کامنت است یا نوشتن آن. برای که و برای چه‌اش هم مهم نیست. مهم این است که آی‌دی و اسممان را با فونت یغلاوی‌مانند Tahoma ببینیم. دست‌پرش این است که تبلیغ نشانی وبلاگی را که راه انداخته‌ایم می‌کنیم و بر این نکته تاکید می‌کنیم که کامنتی که نوشتم برایت مفت و مجانی تمام نمی‌شود. باید تو هم به وبلاگم بیایی و کامنت بگذاری تا کنتور لعنتی کامنت‌هایم دو رقمی شود. با زبان بی‌زبانی می‌گوییم بیا. جان خواهر، مادرت بیا و یک حالی به این کنتور لعنتی بده.

                                                   
چند درصد این کامنت‌هایی که در روز گذاشته می‌شود پایه و اساس درست و حسابی دارد و قصد و هدف از نوشتن و ثبت کردنش اعلام نظر واقعی و بااهمیت یک خواننده است خدا می‌داند اما من می‌دانم که خداد درصدش پرت و پلاست. برای این نوشته می‌شود که تو هم بروی یک چیزی برایش بنویسی. اکثر این‌ها هم که کامنت می‌گذارند نظرات ثابتی را با جملات ثابتی تکرار می‌کنند. مثلا؛ وبلاگ خیلی جالبی داری. وبلاگت خیلی قشنگ بود. به من هم سر بزن. چند وقتی‌ست که به من سر نزدی. و از همین دست نظریات کارشناسی!
 
دوم - کلاهتان را قاضی کنید. در بیشتر این سایت‌هایی که فعالیت ادبی، هنری و حتا سیاسی می‌کنند به کامنت‌ها دقت کنید. دست‌پر اکثر نظریات گران‌بهای خوانندگان فهیم بر این پایه می‌چرخد که «چه قدر عجیبه» ، «برای همین است که کشور پیشرفت نمی‌کند» ، «این همه نفت داریم آن وقت...» ، «من از بچگی می‌دانستم نصف مغزهای جهان ایرانی‌اند» و... حالا آن قسمت انبوهی از کامنت‌ها را که خواهر و مادر نویسنده را مستقیم و به دقت مد نظر قرار می‌دهد کاری نداریم!
 
راه حل:
- دوستان اهل قلمی که با اسم و رسم حقیقی‌شان بساط وبلاگ را راه می‌اندازند اگر خواهر نداشته باشند و مادرشان هم به سرای باقی رفته باشد مشکلی ندارند.
- دوستانی که به حفظ ارزش‌های خانوادگی‌شان علاقه‌مندند و آستانه‌‌ی شنیدن فحششان پایین است، در دنیای مجازی مصونیت ندارند. عقل حکم می‌کند خودشان وارد کارزار نشوند.
- با توجه به حجم بالای عنایات نسبت به عمه‌های محترم، مراتب همدردی خود را با این قشر معزز اعلام می‌داریم.
 
سوم - این همه صغری کبری چیدیم تا بگوییم متاسفانه این روزها شکافتن، جر دادن و بررسی موشکافانه‌ی حریم خصوصی افراد، پرت کردن گوجه و تخم‌مرغ گندیده و نثار فحش ناموس به هم، از حاشیه‌ی کامنت‌نویسی به متن وبلاگ‌نویسی آن هم در سطح قلم‌های معتبر روزنامه‌نگار و... ما آمده است.
این یادداشت بدون اشاره‌ی مستقیم و باز کردن قضیه، آحاد ملت را به بازگشت به کلام و ادبیات شریف دعوت می‌کند

کپی شده از هادیتونز

, هوپیتال ,

نوشته شده توسط در 14:44 |  لینک ثابت   •